Carmilla

«کارمیلا» داستان بلندی از جوزف شریدن لِ فانو، نویسندهٔ ایرلندی، است که نخست در ۱۸۷۱–۱۸۷۲ به‌صورت پاورقی و سپس در مجموعهٔ «در آینه‌ای تار» منتشر شد. راوی، لورا، دختری است که با پدر انگلیسی‌اش در قصری دورافتاده در استیریا، در قلب اتریش، زندگی می‌کند. پس از حادثه‌ای در جاده، دختری جوان و زیبا به نام کارمیلا مهمان خانه می‌شود؛ مهمانی دلنشین و مرموز که دلبستگی عجیبی به لورا نشان می‌دهد و عادت‌هایش هر روز پرسش تازه‌ای پیش می‌کشد.

لِ فانو داستان را در قالب دست‌نوشته‌ای از پرونده‌های «دکتر هسلیوس» عرضه می‌کند و فضایش را آرام‌آرام با خواب‌های آشفته، بیماری‌های بی‌دلیل در روستاهای اطراف و چهره‌ای آشنا در تابلویی قدیمی سنگین‌تر می‌کند. لحن کتاب بیش از آنکه ترسناک باشد، مسحورکننده و اندوهگین است.

«کارمیلا» بیست‌وشش سال پیش از «دراکولا» نوشته شد و برام استوکر آشکارا از آن الهام گرفت؛ از این رو یکی از سنگ‌بناهای ادبیات خون‌آشام و داستان گوتیک قرن نوزدهم به شمار می‌آید. برای خوانندگان داستان‌های وحشت کلاسیک، متنی کوتاه، خوش‌ساخت و اثرگذار است.