The Call of Cthulhu

«ندای کثولهو» داستان بلند اچ. پی. لاوکرفت است که در ۱۹۲۶ نوشته شد و نخستین بار در فوریهٔ ۱۹۲۸ در مجلهٔ «ویرد تیلز» منتشر شد. داستان با یکی از مشهورترین جمله‌های آغازین ادبیات وحشت شروع می‌شود: مهربان‌ترین چیز در جهان ناتوانی ذهن انسان از پیوند دادن همهٔ دانسته‌هایش است.

راوی، فرانسیس ثرستن، پس از مرگ مرموز عموی پدربزرگش، جورج گمل اینجل، استاد زبان‌های سامی در دانشگاه براون، میان کاغذهای او به نقش‌برجسته‌ای گلی و یادداشت‌هایی عجیب برمی‌خورد. داستان در سه بخش پیش می‌رود: خواب‌های هم‌زمان هنرمندان و آدم‌های حساس در سراسر جهان، گزارش یک بازرس پلیس از آیینی شبانه در باتلاق‌های لوئیزیانا، و سرگذشت دریانوردی که در اقیانوس آرام جنوبی به چیزی برخورد که نباید.

لاوکرفت در این داستان ایدهٔ محوری خود را به کامل‌ترین شکل بیان کرد: وحشت واقعی نه از هیولاها، بلکه از بی‌اهمیتی انسان در کیهانی بی‌اعتنا و بیگانه سرچشمه می‌گیرد، و دانستن حقیقت آن عقل را می‌رباید. کثولهو، موجودی کهن که در شهری غرق‌شده خفته است، از دل همین داستان به نمادی جهانی بدل شد.

آنچه بعدها «اسطوره‌های کثولهو» و ژانر «وحشت کیهانی» نام گرفت از همین داستان شاخه زد. خواننده باید بداند که برخی توصیف‌های داستان از پیروان فرقه بازتاب پیش‌داوری‌های نژادی زمانهٔ نویسنده است.