The Call of Cthulhu

راوی پس از مرگ عموی استادش، میان کاغذهای او به مجسمه‌ای عجیب و یادداشت‌هایی برمی‌خورد. هرچه بیشتر می‌کاود، بیشتر می‌بیند که در نقاط مختلف جهان، آدم‌ها هم‌زمان خواب‌های یکسانی دیده‌اند.

لاوکرفت اینجا ایدهٔ محوری‌اش را کامل کرد: وحشت واقعی از هیولا نیست، از بی‌اهمیتی بشر است — از اینکه جهان به ما بی‌اعتناست و دانستن حقیقتش، عقل را می‌برد. کل ژانر «وحشت کیهانی» از این چند صفحه شاخه زد. جملهٔ آغازینش، دربارهٔ مهربانی ناتوانی ذهن از پیوند دادن دانسته‌هایش، از مشهورترین‌های ژانر است.