The Confession of a Child of the Century

«اعتراف یک فرزند قرن» (La Confession d'un enfant du siècle) تنها رمان بلند آلفرد دو موسه، شاعر و نمایشنامه‌نویس رمانتیک فرانسوی، است و نخستین بار در ۱۸۳۶ منتشر شد. راوی که اکتاو نام دارد، جوانی است که پس از سقوط ناپلئون و در فضای سرخورده و بی‌هدف دوران بازگشت سلطنت بزرگ شده است و رنج نسل خود را با زبانی صریح و تلخ شرح می‌دهد.

کتاب در پنج بخش نوشته شده است. در بخش‌های نخست راوی به تأملات راوی دربارهٔ «بیماری قرن» می‌پردازد: نسلی که میان شکوه گذشتهٔ امپراتوری و تهی‌بودن حال گرفتار شده و امید و ایمان خود را از دست داده است. راوی پس از خیانتی عاشقانه به عیاشی و بدبینی پناه می‌برد و از نظر روحی فرو می‌پاشد. در بخش‌های بعدی ماجرای عشق او به برژیت، زنی آرام و فروتن، و کشمکش‌های حسادت و بی‌اعتمادی میان آن دو است.

موسه این رمان را از تجربهٔ شخصی خود، از جمله رابطهٔ پرفرازونشیبش با ژرژ ساند، الهام گرفته است و به همین دلیل بسیاری آن را اثری خودزندگی‌نامه‌ای می‌دانند. اثر برای کسانی جذاب است که به ادبیات رمانتیک فرانسه، روان‌شناسی عشق و پرسش‌های نسلی دربارهٔ معنا و ناامیدی علاقه دارند.