The Seven Lamps of Architecture

«هفت چراغ معماری» نخستین کتاب مهم جان راسکین دربارهٔ معماری است که در ۱۸۴۹ با تصویرهایی که خودش کشیده و حکاکی کرده بود منتشر شد. راسکین در این کتاب می‌کوشد اصولی اخلاقی برای معماری بیابد؛ به باور او ساختمان، بیان روح و منش سازندگان و جامعه‌ای است که آن را بنا کرده است.

هفت «چراغ» عنوان هفت فصل کتاب‌اند: فداکاری، یعنی پیشکش کردن بهترین کار و مصالح؛ حقیقت، یعنی پرهیز از فریب در سازه، مصالح و تزیین؛ قدرت، یعنی شکوه حجم و سایه؛ زیبایی، که به گفتهٔ او از الگوهای طبیعت برمی‌خیزد؛ زندگی، یعنی نشانهٔ دست و اندیشهٔ صنعتگر در کار؛ حافظه، یعنی پیوند بنا با تاریخ و نسل‌ها؛ و اطاعت، یعنی پایبندی به سبکی مشترک. نمونه‌هایش بیشتر از کلیساهای گوتیک فرانسه و ایتالیا، به‌ویژه روآن و ونیز، گرفته شده‌اند.

فصل «چراغ حافظه»، با این حکم مشهور که «مرمت» بنای کهن در واقع نابود کردن آن است، پایه‌ای برای جنبش حفاظت از بناهای تاریخی شد. این نسخه افزون بر «هفت چراغ»، سخنرانی‌های راسکین دربارهٔ معماری و نقاشی — از جمله دربارهٔ ترنر و پیش‌رافائلیان — و جستاری دربارهٔ آموزش معماری را هم در بر دارد.

کتاب بر احیای گوتیک در بریتانیا و بر ویلیام موریس و جنبش هنرها و صنایع دستی اثری ژرف گذاشت. برای دانشجویان معماری، هنر و تاریخ اندیشه، اثری بنیادین است.