The State of Society in France Before the Revolution

تز غافلگیرکنندهٔ کتاب این است: تمرکز قدرت در فرانسه پیش از ۱۷۸۹ آغاز شده بود و انقلاب فقط آن را کامل کرد. ناپلئون کاری کرد که پادشاهان می‌خواستند و نتوانسته بودند.

مشهورترین مشاهده‌اش این است که انقلاب وقتی رخ داد که وضع داشت بهتر می‌شد، نه بدتر؛ اصلاحات، انتظارها را بالا می‌برد و تحمل بقیهٔ بی‌عدالتی را کم می‌کند. این را امروز «پارادوکس توکویل» می‌نامند و در تحلیل انقلاب‌های بعدی — از جمله در خاورمیانه — بارها به کار رفته.

توکویل برای نوشتنش سال‌ها در آرشیوهای محلی کار کرد. یکی از هوشمندانه‌ترین کتاب‌های تاریخ سیاسی.