Indian Fairy Tales

«افسانه‌های هندی» (۱۸۸۰) از نخستین گردآوری‌های قصه‌های عامیانهٔ هند به زبان انگلیسی است و ویژگی‌ای کم‌نظیر دارد: گردآورنده، میو استوکس، دختری خردسال بود که در کلکته و شیمله بزرگ شد و این قصه‌ها را از زبان خدمتکاران خانه شنید و یادداشت کرد. به گفتهٔ خودش در پیشگفتار، خدمتکاران نخست فقط برای او قصه می‌گفتند، چون کودک بود و به قصه‌هایشان نمی‌خندید.

بیست‌وپنج قصهٔ نخست را دو دایه به نام‌های دونکنی و مونیا، و پیشخدمتی مسلمان از لکهنو به نام کریم، برای او گفته‌اند و پنج قصهٔ پایانی را مونیا برای مادرش بازگو کرده است. همهٔ قصه‌ها در اصل به زبان هندوستانی روایت شده‌اند. پیشگفتار کتاب حتی پیشینه و زادگاه هر راوی را ثبت کرده است؛ کاری که در گردآوری‌های فولکلور آن دوره کم‌یاب بود و امروز ارزش پژوهشی بسیار دارد.

مادر او، مری استوکس، یادداشت‌های مفصلی بر قصه‌ها نوشته و آن‌ها را با روایت‌های مشابه در فرهنگ‌های دیگر سنجیده است، و دبلیو. آر. اس. رالستون، پژوهشگر نام‌دار فولکلور روس، مقدمه‌ای بر کتاب افزوده است. قصه‌ها پر از شاهزادگان، دیوها، پریان، جادوگران و جانوران سخنگوست و فضایی دارد که برای خوانندهٔ فارسی‌زبان آشنا و دلنشین است.