Latter-Day Pamphlets

توماس کارلایل، جستارنویس و تاریخ‌نگار اسکاتلندی و از پرنفوذترین منتقدان اجتماعی دوران ویکتوریا، این هشت رساله را در ۱۸۵۰، سالی پس از موج انقلاب‌های ۱۸۴۸ در اروپا، به صورت جزوه‌های ماهانه منتشر کرد. به باور او، اروپا در «روزگار واپسین» به سر می‌برد: نظم کهن فروریخته و آنچه جایش را گرفته، یعنی دموکراسی، پرگویی و دیوان‌سالاری، دردی را درمان نمی‌کند.

رساله‌ها هر یک به موضوعی می‌تازند: «زمان حاضر» دربارهٔ انقلاب‌ها و بحران اروپا، «زندان‌های نمونه» در نقد آنچه کارلایل احساساتی‌گری اصلاح‌گران می‌داند، دو رساله دربارهٔ «داونینگ استریت» و ناکارآمدی حکومت بریتانیا، «سخنران خیابانی» دربارهٔ فریب سخنوری، «پارلمان‌ها»، «تندیس هادسون» دربارهٔ ستایش ثروتمندان، و «یسوعی‌گری» به معنای ریاکاری. پاسخ کارلایل به همهٔ این‌ها بازگشت به حکومت مردان توانا و درستکار است.

نثر کارلایل پرشور، عجیب و پر از واژه‌سازی است و دیدگاه‌هایش، ضد دموکراسی و گاه آزارنده، در زمان خودش هم جنجال برانگیخت و بسیاری از ستایشگرانش را رنجاند. کتاب امروز سندی مهم برای شناخت اندیشهٔ محافظه‌کار و نقد مدرنیته در قرن نوزدهم است.