Past and Present

تامس کارلایل این کتاب را در ۱۸۴۳، در روزگار «دههٔ گرسنهٔ چهل»، نوشت؛ زمانی که بیکاری، فقر کارگران صنعتی و شورش‌های منچستر انگلستان را تکان داده بود. کتاب چهار بخش دارد: «درآمد» که بحران زمانه را با تمثیل‌هایی چون میداس و ابوالهول توصیف می‌کند؛ «راهب کهن»؛ «کارگر مدرن»؛ و «طالع‌بینی».

بخش دوم، که دل کتاب است، بر پایهٔ وقایع‌نامهٔ واقعی ژوسلین براکلاندی، زندگی صومعهٔ سنت ادموندزبری در قرن دوازدهم و رهبری آبوت سامسون را بازسازی می‌کند: جامعه‌ای که به گمان کارلایل نظم، معنا و پیوند انسانی داشت. سپس به انگلستان صنعتی بازمی‌گردد، جایی که «پیوند نقدی» تنها رابطهٔ میان آدم‌ها شده و «انجیل مامون» و «انجیل تفنن» بر جامعه حاکم است.

نقد کارلایل از سرمایه‌داری صنعتی و از اقتصاد آزاد بر دیکنز، راسکین، ویلیام موریس و فریدریش انگلس اثر گذاشت. نثرش پرشور، پرتصویر و گاه دشوار است. باید افزود که راه‌حل او — رهبری «قهرمانان» و «اشرافیت کار» — بعدها به آرای اقتدارگرایانه‌اش راه برد و امروز به‌درستی نقد می‌شود.