Laughter: An Essay on the Meaning of the Comic

تز کتاب فشرده و درخشان است: خنده از «مکانیکیِ چسبیده بر زنده» می‌آید. آدمی که زمین می‌خورد خنده‌دار است چون لحظه‌ای مثل شیء رفتار کرده، نه مثل موجود زنده و منعطف.

از آنجا برگسون کارکرد اجتماعی خنده را نتیجه می‌گیرد: خنده تنبیهی است که جامعه برای خشکی و عدم انعطاف در نظر گرفته؛ نوعی تذکر.

نکتهٔ جالب اینکه خودش می‌گوید خنده نیازمند «بی‌حسی موقت قلب» است — نمی‌شود هم‌زمان همدلی کرد و خندید. کوتاه‌ترین و خوش‌خوان‌ترین کتاب برگسون.

این جستار نخست به صورت سه مقاله در مجلهٔ «رُوو دو پاری» منتشر شد و برای همین، زبانی ساده‌تر و کم‌اصطلاح‌تر از دیگر آثار برگسون دارد. سه فصل آن به ترتیب به خنده‌داری در شکل‌ها و حرکت‌ها، در موقعیت‌ها و واژه‌ها، و در منش آدم‌ها می‌پردازد و نمونه‌هایش بیشتر از کمدی‌های مولیر آمده است. این نسخه ترجمهٔ انگلیسی کلادزلی برترون و فرد راتول است که برگسون خود بازبینی‌اش کرده. برای علاقه‌مندان طنز، نمایش و فلسفهٔ هنر، و برای نویسندگان کمدی، متنی کوتاه و الهام‌بخش است.