Creative Evolution

مفهوم کلیدی او «جهش حیاتی» است: نیرویی که مسیر تکامل را نه بر پایهٔ نقشهٔ از پیش تعیین‌شده و نه با تصادف محض، بلکه با آفرینش پیوسته پیش می‌برد.

پشت این، نظریهٔ زمان اوست: زمانِ زیسته پیوسته و کیفی است، در حالی که زمانِ علم به لحظه‌های جداگانه تکه می‌شود — و همین تکه کردن، حیات را از دست می‌دهد.

کتاب در زمان خودش پدیده‌ای فرهنگی شد و بر پروست، شاو و ویلیام جیمز اثر گذاشت. برگسون در ۱۹۲۷ نوبل ادبیات گرفت.