Nightmare Abbey

«صومعهٔ کابوس» (۱۸۱۸) طنز کوتاه و درخشان توماس لاو پیکاک است که با فضای ادبیات گوتیک و رمانتیسم شوخی می‌کند. داستان در عمارتی قدیمی به نام صومعهٔ کابوس می‌گذرد که صاحبش آقای گلوری است، مردی غرق در دلتنگی و بدبینی. خانه پر از مهمانانی است که هر کدام فلسفه‌ای افراطی دارند و از حال‌وهوای تیرهٔ میزبان نهایت لذت را می‌برند.

پیکاک شخصیت‌هایی می‌آفریند که به‌روشنی از چهره‌های واقعی عصر الهام گرفته‌اند. از جمله، شخصیت جوانی شاعر و پرشور یادآور پرسی بیش شلی است و دیگری به کالریج شبیه است. رمان بیشتر گفت‌وگو است تا کنش، و بحث‌های مهمانان دربارهٔ ماتم، آرمان‌گرایی و عشق به طنز می‌انجامد.

کتاب را کمتر از صد صفحه می‌توان در یک نشست خواند. هنوز هم تصویر تند و بامزه‌ای از شیفتگی نسل رمانتیک به اندوه ارائه می‌کند و برای خوانندگان ادبیات انگلیسی و کسانی که طنز ادبی دوست دارند مناسب است.