Preface to Shakespeare

«مقدمه بر شکسپیر» (۱۷۶۵) پیش‌گفتار ساموئل جانسون بر ویراست هشت‌جلدی او از نمایشنامه‌های شکسپیر است و از مهم‌ترین متن‌های نقد ادبی انگلیسی به شمار می‌رود. جانسون، نویسندهٔ «فرهنگ زبان انگلیسی»، سال‌ها روی این ویراست کار کرد و در این مقدمه کوشید جایگاه شکسپیر را، که آن زمان نزدیک به صد و پنجاه سال از مرگش می‌گذشت، با سنجشی عقلانی و منصفانه روشن کند.

به باور جانسون، بزرگی شکسپیر در این است که «شاعر طبیعت» است: شخصیت‌هایش نه افرادی خاص که نمایندهٔ نوع بشرند و آینه‌ای از زندگی و رفتار انسان پیش روی خواننده می‌گذارند. او از درآمیختن تراژدی و کمدی در آثار شکسپیر دفاع می‌کند، چون زندگی واقعی نیز همین آمیختگی را دارد. مشهورتر از همه، استدلالش علیه «وحدت‌های» زمان و مکان است: تماشاگر هرگز باور نمی‌کند که واقعاً در اسکندریه یا روم است؛ پس اگر این خیال را می‌پذیرد، می‌تواند گذشت سال‌ها یا تغییر مکان را نیز بپذیرد.

جانسون در عین ستایش، بی‌پرده از ضعف‌های شکسپیر نیز سخن می‌گوید: پیرنگ‌های سست، پایان‌های شتاب‌زده، بی‌اعتنایی به درس اخلاقی و علاقهٔ بی‌اندازه به بازی با کلمات. همین ترکیب ستایش و نقد، این متن را به الگویی برای نقد ادبی سنجیده بدل کرد. این نسخه افزون بر مقدمه، گزیده‌ای از یادداشت‌های جانسون بر چند نمایشنامه، از جمله «هملت»، «شاه لیر»، «اتلو» و «رومئو و ژولیت»، را نیز دارد.

برای دانشجویان ادبیات انگلیسی و هر کسی که می‌خواهد بداند شکسپیر چگونه به جایگاه امروزش رسید، این متن خواندنی است.