Prehistoric Man

دبلیو. ال. اچ. داکورث، کالبدشناس و انسان‌شناس دانشگاه کیمبریج، در این کتاب کوچک از مجموعهٔ «دفترهای علم و ادب کیمبریج» آنچه را تا ۱۹۱۲ دربارهٔ نخستین مراحل تاریخ انسان دانسته می‌شد، فشرده و منظم عرضه می‌کند. دامنهٔ بحث از کهن‌ترین نشانه‌های انسان تا دورهٔ اورینیاسی در پارینه‌سنگی است.

داکورث یافته‌های مهم آن روزگار را یک‌به‌یک بررسی می‌کند: «انسان جاوه» (پیته‌کانتروپوس)، فک هایدلبرگ، بقایای نئاندرتال در اروپا و ابزارهای سنگی هر دوره؛ و نشان می‌دهد پژوهشگران چگونه از یک استخوان یا یک ابزار به نتیجه‌هایی دربارهٔ اندام، زیستگاه و توانایی‌های انسان‌های کهن می‌رسند. او صادقانه به دشواری تعیین تاریخ مطلق اشاره می‌کند و برآوردهای بسیار متفاوت دانشمندان دربارهٔ طول دوران پلیستوسن را کنار هم می‌گذارد.

خواندن این کتاب امروز دو فایده دارد: هم مبانی روش کار انسان‌شناسی دیرینه را روشن می‌کند، و هم نشان می‌دهد دانش ما از آن زمان چقدر پیش رفته است؛ بعضی از آنچه او محتمل می‌دانست بعدها رد شد و بسیاری از مهم‌ترین فسیل‌های انسانی پس از او پیدا شدند.