Songs of Travel, and Other Verses

«ولگرد» و «به بیابان می‌روم» شعرهای سفرند و ووان ویلیامز آن‌ها را به آهنگ درآورد؛ این چرخه هنوز اجرا می‌شود.

قطعهٔ پایانی، «مرثیه»، همان است که روی سنگ قبرش در کوه واآ حک شد: «زیر آسمان پهناور و پرستاره، گوری بکنید و بگذاریدم بیارامم.»

شعرهای ساموآیی از دلتنگی برای اسکاتلندی می‌گویند که می‌دانست هرگز دوباره نخواهد دید. کوتاه و از صمیمی‌ترین نوشته‌های او.