Songs of Travel, and Other Verses

«ترانه‌های سفر» واپسین مجموعهٔ شعر رابرت لویی استیونسن است. او این شعرها را بیشتر پس از ترک همیشگی انگلستان در ۱۸۸۷، در سال‌های سفر در اقیانوس آرام و اقامت در ساموآ، سرود و چند ماه پیش از مرگش برای انتشار به لندن فرستاد. دوستش سیدنی کالوین ترتیب و نام نهایی را برگزید و کتاب پس از مرگ شاعر منتشر شد.

شعر آغازین، «ولگرد»، با ستایش زندگی آزاد زیر آسمان و راه بی‌پایان، روح کل مجموعه را می‌سازد؛ رالف وان ویلیامز آن و چند شعر دیگر کتاب را در چرخهٔ آوازی مشهوری به همین نام، «ترانه‌های سفر»، به موسیقی درآورد که هنوز در تالارهای کنسرت اجرا می‌شود. در کنار شعرهای جاده و سفر، شعرهای عاشقانهٔ ساده و صمیمی مانند «برایت سنجاق و بازیچه خواهم ساخت»، شعرهای دلتنگی برای اسکاتلند و زادگاه، و ستایش‌هایی از هنر و واژه، مانند «درخشان است حلقهٔ واژه‌ها»، دیده می‌شود. متن ترانهٔ مشهور «ترانهٔ قایق اسکای» نیز از این مجموعه است.

شعر استیونسن ساده، آهنگین و بی‌تکلف است و اندوه دوری از وطن را با شوق کشف جهان درمی‌آمیزد؛ گویی نویسندهٔ «جزیرهٔ گنج» در این شعرها با زندگی خود وداع می‌کند. برای دوستداران شعر انگلیسی، زبان‌آموزانی که شعر کوتاه و خوش‌آهنگ می‌جویند، و علاقه‌مندان به زندگی پرماجرای استیونسن، مجموعه‌ای دلنشین است.