The Sonnets of Michael Angelo Buonarroti and Tommaso Campanella

«سونت‌های میکل‌آنژ بوئوناروتی و تومازو کامپانلا» برای نخستین بار در ۱۸۷۸ به انگلیسی و با حفظ قافیه ترجمه شد، به دست جان ادینگتون سیموندز، شاعر و منتقد انگلیسی و نویسندهٔ «رنسانس در ایتالیا». سیموندز در یادداشت آغازین می‌گوید برای حفظ حال‌وهوای نام آشنا، همان املای قدیمی انگلیسی «Michael Angelo» را برگزیده است.

میکل‌آنژ (۱۴۷۵–۱۵۶۴)، پیکرتراش و نقاش بزرگ رنسانس، در سراسر عمر شعر هم می‌سرود و سونت‌هایش از عشق، زیبایی، ایمان، پیری و دلهرهٔ مرگ سخن می‌گویند. تومازو کامپانلا (۱۵۶۸–۱۶۳۹) راهب و فیلسوف دومینیکن بود که سال‌های دراز در زندان ناپل ماند و شعرهایش از آزادی، ستم و امید به عدالت می‌گویند.

ترجمهٔ سیموندز با وجود قیدهای قافیه وفادار به احساس متن است و مقدمه‌ای دربارهٔ زندگی و شعر هر دو شاعر دارد. کتاب برای دوستداران شعر ایتالیایی، رنسانس و ترجمهٔ ادبی گنجینه‌ای ارزشمند است و روایتی دیگر از میکل‌آنژ، هنرمندی که او را بیشتر با قلم‌مو و چکش می‌شناسیم، به دست می‌دهد.