The Bitter Tea of General Yen

مگان دیویس، زن جوان آمریکایی، تازه به شانگهای رسیده تا با مردی مبلغ مذهبی ازدواج کند. از پنجرهٔ خانه‌ای اروپایی به جادهٔ خیس از باران و سیم‌خاردارهایی می‌نگرد که مرز منطقهٔ امتیازی فرانسه را مشخص می‌کنند؛ سربازان سنگالی در مدخل خیابان ژوفر رفت‌وآمد را می‌پایند و چین، در آستانهٔ آشوب جنگ داخلی، برای او هم جذاب است و هم ترسناک.

آشوب جنگ مگان را از جهان امن مبلغان و منطقه‌های امتیازی جدا می‌کند و به قلمرو ژنرال ین، فرمانده‌ای قدرتمند، می‌برد؛ مردی فرهیخته، شاعرمسلک و بی‌رحم که با آرامشی طعنه‌آمیز باورهای اخلاقی و پیش‌داوری‌های او را به چالش می‌کشد. آنچه میان آن دو شکل می‌گیرد کشمکشی است از اراده‌ها، فرهنگ‌ها و احساساتی که هیچ‌کدام انتظارش را ندارند.

گریس زارینگ استون (۱۸۹۱–۱۹۹۱)، نویسندهٔ آمریکایی، خود سال‌ها در چین زندگی کرده بود. این رمان در ۱۹۳۰ منتشر شد و فرانک کاپرا در ۱۹۳۳ فیلم مشهوری با بازی باربارا استنویک از روی آن ساخت که نخستین فیلمی بود که در تالار رادیو سیتی نیویورک نمایش داده شد.

رمانی روان‌شناختی و پرتنش است که تصویری از چین دههٔ ۱۹۲۰ و برخورد شرق و غرب به دست می‌دهد؛ هرچند نگاهش، نگاه غربی آن دوره است.