The Golden Age

«عصر طلایی» (۱۸۹۵) مجموعه‌ای از روایت‌های پیوسته دربارهٔ پنج خواهر و برادر یتیم است که در خانه‌ای روستایی در جنوب انگلستان، زیر سرپرستی عمه‌ها و عموهایی بی‌حوصله بزرگ می‌شوند. راوی، که اکنون بزرگسال است، به آن روزها بازمی‌گردد و جهان را دوباره با چشم کودک می‌بیند. در این جهان، بزرگ‌ترها «المپیان‌»اند: موجوداتی قدرتمند و بی‌خیال که از هیجان واقعی زندگی بی‌خبرند و آزادی‌شان را در کارهای بی‌معنا هدر می‌دهند.

هر فصل یک روز یا یک ماجرای کوچک است: عمویی که «سفیدکاری» می‌شود، جست‌وجوی یک شاهزاده‌خانم، بازی دزد و پلیس، سفر خیالی آرگونوت‌ها، جادهٔ رومی‌ای که به شهرهای افسانه‌ای می‌رسد، و کشوی مخفی میزی کهنه. خیال‌پردازی کودکان با طنزی ظریف و مهربان روایت می‌شود و خواننده هم به کودکان می‌خندد و هم به بزرگ‌ترها.

کنت گراهام، که بعدها «باد در بیدزار» را نوشت، با این کتاب به شهرت رسید و منتقدان نثرش را ستودند. این کتاب بیشتر برای بزرگسالانی نوشته شده که کودکی خود را به یاد می‌آورند، هرچند نوجوانان هم از آن لذت می‌برند. دنبالهٔ آن «روزهای رؤیا» (۱۸۹۸) است که داستان معروف «اژدهای بی‌میل» را در خود دارد.