The Human Drift

«رانش انسانی» آخرین مجموعه‌ای است که از جک لندن منتشر شد؛ در ۱۹۱۷، چند ماه پس از مرگ او. کتاب نوشته‌هایی ناهمگون را کنار هم می‌گذارد: جستار، خاطره، نقد و دو نمایشنامهٔ کوتاه. جستار عنوان کتاب، تاریخ تمدن را تاریخ کوچ‌های بزرگ آدمیان «شمشیر به دست، در جست‌وجوی خوراک» می‌خواند و با نگاهی متأثر از مالتوس، از فشار جمعیت و رقابت بر سر منابع سخن می‌گوید.

در «قایقرانی با قایق کوچک» لندن از عشق همیشگی‌اش به دریا و بادبان می‌گوید و در «چهار اسب و یک ملوان» سفری با کالسکهٔ چهاراسبه در شمال کالیفرنیا را با طنز روایت می‌کند. «هیچ چیزی که به جایی نرسید» یادداشت‌هایی است از ایده‌ها و تجربه‌هایی که هرگز داستان نشدند، و «کلاسیکی از دریا» ستایشی است بر «دو سال پیش از دکل» ریچارد هنری دانا.

دو نمایشنامهٔ کوتاه پایانی — «زنی بدکاره»، کمدی سبکی برای پیش از برنامهٔ اصلی، و «خال مادرزاد»، صحنه‌ای از دنیای بوکس — جنبه‌ای کمتر شناخته از کار لندن را نشان می‌دهند. این مجموعه برای کسی که لندن را با «آوای وحش» و «سپیددندان» می‌شناسد، تصویر کامل‌تری از او می‌دهد: روزنامه‌نگار، سوسیالیست، ملوان و نویسنده‌ای که از هر تجربه‌ای متنی می‌ساخت.