The People of the Abyss

در ۱۹۰۲، در اوج ثروت امپراتوری بریتانیا، لندن به ایست‌اند رفت و مثل بی‌خانمان‌ها زندگی کرد: در نوانخانه خوابید، در صف نان ایستاد، و در خیابان با کسانی حرف زد که هیچ‌کس با آن‌ها حرف نمی‌زد.

آنچه نوشت آمار نیست؛ چهره‌هاست. فصل مربوط به شبی که در «اسپایک» گذراند، از تکان‌دهنده‌ترین گزارش‌های مستند قرن است.

لندن بعدها گفت این کتاب بیش از هر کار دیگرش او را آزرد. یکی از سرچشمه‌های روزنامه‌نگاری مشارکتی و سندی از فقر شهری در آستانهٔ قرن بیستم.