The Practice of the Presence of God

برادر لارنس، با نام اصلی نیکلا ارمان، در حدود ۱۶۱۰ در لورن فرانسه به دنیا آمد، در جنگ سی‌ساله سرباز بود و زخمی سخت برداشت، و در میانسالی به صومعهٔ کرملی‌ها در پاریس پیوست. نزدیک پانزده سال آشپز صومعه بود و سپس به تعمیر صندل‌های راهبان گمارده شد. خودش هرگز کتابی ننوشت.

این کتاب کوچک از دو بخش ساخته شده: چهار گفت‌وگو که ژوزف دو بوفور، نمایندهٔ اسقف اعظم پاریس، از ۱۶۶۶ به بعد با او داشت، و نامه‌هایی که لارنس به دوستان و راهبه‌ها نوشته بود و پس از مرگش در ۱۶۹۱ گرد آمد. اندیشهٔ مرکزی‌اش ساده است: لازم نیست برای نیایش از کار روزمره کناره گرفت؛ می‌توان میان قابلمه‌ها و ظرف‌ها، با گفت‌وگویی پیوسته و بی‌تکلف، خود را در حضور خدا نگه داشت.

این متن در سه قرن گذشته از پرخواننده‌ترین کتاب‌های معنوی مسیحیت بوده و خوانندگانی از مذاهب گوناگون داشته است. نسخهٔ حاضر ویراستی تازه با مقدمه‌ای کوتاه دربارهٔ زندگی اوست. برای خوانندهٔ فارسی‌زبان، نزدیکی آن به مضمون «حضور» و «مراقبه» در عرفان خودمان آشکار است.