The Unconscious: The Fundamentals of Human Personality

«ناخودآگاه: بنیادهای شخصیت انسان، بهنجار و نابهنجار» مجموعهٔ درس‌گفتارهای مورتون پرینس، پزشک اعصاب و روان‌شناس آمریکایی، است که نخستین بار در ۱۹۱۴ منتشر شد؛ این فایل ویراست دوم بازبینی‌شدهٔ ۱۹۲۱ آن است. پرینس آن را درآمدی بر روان‌شناسی نابهنجار می‌دانست، اما تأکید داشت که مسائلش به همان اندازه به روان‌شناسی بهنجار مربوط است.

پرینس پیش‌تر با گزارش پروندهٔ «کریستین بوشام» — از نخستین موارد مستند شخصیت چندگانه — نامدار شده بود و در این کتاب از همان تجربه‌های بالینی، از هیپنوتیزم، رؤیا، گسستگی شخصیت و خودکاری‌های ذهنی بهره می‌گیرد. موضوع‌های اصلی کتاب حافظه و نگه‌داشت خاطره، فرایندهای ناهشیار و «هم‌هشیاری»، عاطفه و غریزه، عقده‌ها و ساختار شخصیت است.

برخلاف فروید، پرینس نمی‌خواست مکتب خاصی بسازد. در پیش‌گفتار می‌گوید هدفش گردآوری دانسته‌ها و پی‌ریزی شالوده‌ای است که هر مکتبی بتواند بر آن بنا کند، و روش استقرایی را — مانند علوم فیزیکی — تنها راه رسیدن به نتیجه‌های درست می‌داند. ناخودآگاه در نظر او بیشتر سازوکاری روانی-فیزیولوژیک برای نگه‌داشتن و به‌کارگیری تجربه است تا انبار امیال سرکوب‌شده.

این کتاب برای دانشجویان روان‌شناسی، علاقه‌مندان تاریخ روان‌شناسی و کسانی که می‌خواهند ببینند پیش از چیرگی روان‌کاوی ناخودآگاه چگونه فهمیده می‌شد، منبعی ارزشمند است.