Twelve Years a Slave

سالومون نورثاپ، نوازندهٔ ویولن، نجار و شهروند آزاد سیاه‌پوست ایالت نیویورک، در ۱۸۴۱ با وعدهٔ کار در یک سیرک با دو غریبه همراه می‌شود. در واشینگتن، پایتخت کشوری که داعیهٔ آزادی داشت، بیهوش و در زنجیر بیدار می‌شود و به‌عنوان برده به لوئیزیانا فروخته می‌شود. دوازده سال در مزارع پنبه و نیشکر کنار رود رد ریور، زیر دست اربابانی گاه نرم‌خو و گاه بی‌رحم، کار می‌کند.

آنچه این روایت را از دیگر روایت‌های بردگی متمایز می‌کند، نگاه کسی است که زندگی آزاد را می‌شناخت و می‌توانست دو جهان را با هم بسنجد. نورثاپ با دقتی کم‌نظیر از بازار برده‌فروشان، کار روزانه، وزن‌کشی پنبه، شلاق، و زندگی و رنج هم‌بندانش، از جمله دختر جوانی به نام پتسی، می‌نویسد و هم‌زمان از امیدی می‌گوید که هرگز رهایش نکرد.

این کتاب در ۱۸۵۳، چند ماه پس از آزادی نورثاپ، با ویراستاری دیوید ویلسون منتشر شد و به هریت بیچر استو تقدیم شده است. فروش گسترده‌اش به جنبش الغای برده‌داری نیرو داد و در ۲۰۱۳ فیلمی برندهٔ اسکار از روی آن ساخته شد؛ سندی دست‌اول و تکان‌دهنده از یکی از تاریک‌ترین فصل‌های تاریخ آمریکا.