A Modern Utopia

«آرمان‌شهر مدرن» (۱۹۰۵) اثری میان رمان و رسالهٔ فلسفی است که اچ. جی. ولز در آن تصویری از جامعهٔ آرمانی خود ترسیم می‌کند. دو مسافر — راوی، که ولز او را «صاحب صدا» می‌نامد، و همراهش، گیاه‌شناسی احساساتی — هنگام کوهنوردی در آلپ ناگهان خود را در سیاره‌ای می‌یابند که همتای دقیق زمین است، با همان کوه‌ها و همان آدم‌ها، اما با جامعه‌ای یکسره دیگر.

در این جهان، دولتی جهانی حکومت می‌کند، زمین و منابع طبیعی در مالکیت همگانی است، زبانی مشترک وجود دارد و نظامی گسترده از ثبت و شناسایی افراد برقرار است؛ در عین حال آزادی فردی، تحرک و تنوع ارج نهاده می‌شود. اداره و نگهبانی این جامعه با طبقه‌ای داوطلب و خودساخته به نام «سامورایی» است که با قواعدی سخت زندگی می‌کنند.

نوآوری ولز این است که آرمان‌شهرهای پیشین، از افلاطون تا تامس مور، را ایستا و بی‌تحرک می‌داند و می‌خواهد آرمان‌شهری پویا و رو به تحول طراحی کند. کتاب در تاریخ اندیشهٔ سیاسی و آرمان‌شهری اهمیت دارد، هرچند برخی پیشنهادهایش، به‌ویژه دربارهٔ کنترل جمعیت و اصلاح نژاد، امروز به‌درستی نقد می‌شوند. خواندنی برای علاقه‌مندان به فلسفهٔ سیاسی، تاریخ اندیشه و ادبیات گمانه‌زن.