Akra the Slave

«آکرا، برده» (Akra the Slave) روایتی منظوم از ویلفرید ویلسون گیبسون است که با آهنگ آزاد و بی‌قافیهٔ شعر نو در آغاز قرن بیستم سروده شده و نخستین بار در سال ۱۹۱۰ در لندن چاپ شد. شاعر در مقدمه می‌گوید شش سال پیش، در حالی که خاطرهٔ آسمان‌های شرقی هنوز در چشمانش بود، این داستان را نوشته است.

صحنهٔ شعر بابل باستان است. راوی، آکرا، مردی است که در جنگ اسیر شده و در میان اسیران دیگر نزد پادشاه آورده شده است. حال در شبی خاموش، در سلولی در دل شهر خفته، منتظر مرگی است که پادشاه بر او حکم کرده، و در همین شب از کودکی‌اش در کوهستان، از جنگل و رودهای خروشان خانه‌اش یاد می‌کند.

تصویرهای شعر میان خاطرات وحشی و آزاد کودکی و آرامش اسارت در کاخ در رفت‌وآمد است و حضور ملکه، که آکرا از او سخن می‌گوید، مضمون عشق را به داستان می‌آورد. پایان ماجرا را بهتر است خود خواننده دنبال کند.

این اثر برای علاقه‌مندان به شعر روایی انگلیسی و دوستداران فضاهای شرقی در ادب اوایل قرن بیستم جذاب است.