Shakespeare's Sonnets

غزل‌های شکسپیر — ۱۵۴ غزل چهارده‌سطری — نخستین بار در ۱۶۰۹ به همت تامس تورپ در لندن منتشر شد، با تقدیم‌نامه‌ای مرموز به «آقای دبلیو. اچ.» که هویتش هنوز محل بحث است. بیشتر این شعرها احتمالاً در دههٔ ۱۵۹۰ سروده شده‌اند، هم‌زمان با نخستین موفقیت‌های شکسپیر در تئاتر.

۱۲۶ غزل نخست خطاب به مرد جوانی زیباروست: شاعر نخست او را به ازدواج و فرزندآوری فرا می‌خواند تا زیبایی‌اش در برابر زمان بماند، و سپس شعر را تنها راه جاودانه کردن او می‌داند. غزل‌های بعدی خطاب به زنی با چشم و موی تیره، معروف به «بانوی سیاه» است و از عشقی پرتنش، حسادت و کشش و گریز می‌گوید. شاعری رقیب نیز در میانهٔ مجموعه حضور دارد.

مضمون‌های بزرگ این غزل‌ها — گذر ویرانگر زمان، عشق، زیبایی، مرگ و قدرت شعر — و زبان فشرده و پرتصویرشان، آن‌ها را به یکی از ستون‌های شعر انگلیسی بدل کرده است. غزل هجدهم («آیا تو را به روزی تابستانی مانند کنم؟») و غزل ۱۱۶ دربارهٔ عشق راستین از نقل‌شده‌ترین شعرهای جهان‌اند. کوتاهی هر غزل، خواندن آهسته و دقیق را برای زبان‌آموزان هم ممکن می‌کند.