An Essay in Aid of a Grammar of Assent

«جستاری در یاری به دستور تصدیق» اثر فلسفی-الهیاتی جان هنری نیومن است که سال ۱۸۷۰ منتشر شد و در آن به پرسشی بنیادین می‌پردازد: انسان چگونه به باورهایی می‌رسد که با اطمینان کامل می‌پذیرد، بی‌آنکه برهان منطقی صوری برایشان داشته باشد؟

کتاب در دو بخش اصلی سامان یافته است. بخش نخست «تصدیق و دریافت» نام دارد و میان شیوه‌های نگه‌داشتن و فهمیدن گزاره‌ها و میان تصدیق مفهومی و تصدیق واقعی فرق می‌گذارد، سپس این بحث را به باور به خدا، تثلیث و الهیات جزمی می‌کشاند. بخش دوم «تصدیق و استنتاج» است و از رابطهٔ یقین با استدلال و احتمال سخن می‌گوید.

نیومن که از روحانیان انگلیکن به کاتولیسیسم گروید، این کتاب را برای نشان دادن معقول بودن ایمان نوشت، بی‌آنکه آن را تابع برهان مکانیکی کند. اثر دشوار و ظریف است و خواننده‌اش باید حوصلهٔ استدلال‌های فلسفی را داشته باشد؛ در عوض یکی از مهم‌ترین متن‌ها دربارهٔ معرفت‌شناسی دینی در سدهٔ نوزدهم است.