An Essay on the Development of Christian Doctrine

«جستاری در تحول آموزهٔ مسیحی» نوشتهٔ جان هنری نیومن در ۱۸۴۵، درست در زمانی است که او در آستانهٔ پیوستن به کلیسای کاتولیک بود. نیومن، که روحانی آنگلیکان و استاد آکسفورد بود، سال‌ها این پرسش را بررسی کرده بود که چرا آموزه‌های مسیحیت در گذر قرن‌ها شکل‌های تازه یافته‌اند و آیا این تغییر انحراف است یا رشد.

نیومن استدلال می‌کند که اندیشه‌های بزرگ، مانند موجودی زنده، در طول زمان رشد می‌کنند و در این رشد هویتشان حفظ می‌شود. او معیارهایی (مانند حفظ نوع، پیوستگی اصول، توانایی جذب و نیروی پایدار) برای تمایز رشد درست از تباهی پیشنهاد می‌کند و آن‌ها را به تاریخ کلیسا در سده‌های نخست اعمال می‌کند. این چاپ ششم، از انتشارات دانشگاه نوتردام، با تقدیم‌نامه‌ای به رئیس کالج ترینیتی آکسفورد آغاز می‌شود.

کتاب از مهم‌ترین متن‌های الهیات و تاریخ اندیشهٔ دینی سدهٔ نوزدهم است و در مباحث مربوط به سنت و تحول آموزه‌ها اثر بزرگی داشته. متنی بلند و تخصصی است و برای خوانندهٔ علاقه‌مند به الهیات و تاریخ کلیسا مناسب است.