Autobiography of Andrew Carnegie

کارنگی سیزده‌ساله بود که خانواده‌اش از اسکاتلند به پنسیلوانیا مهاجر شدند. کارش را در زیرزمین یک کارخانهٔ نخ‌ریسی شروع کرد و در شصت‌وشش‌سالگی شرکت فولادش را به قیمتی فروخت که تا آن روز بی‌سابقه بود.

آنچه کتاب را از یک روایت موفقیت جدا می‌کند، بخش دوم زندگی اوست: کارنگی معتقد بود مردن با ثروت ننگ است و باقی عمرش را صرف بخشیدن همه‌اش کرد — بیش از دو هزار و پانصد کتابخانهٔ عمومی در چند کشور. کتاب دربارهٔ اعتصاب خونین هوم‌استد که در کارخانه‌اش رخ داد، آشکارا کم‌گو و خوددارانه است؛ آن را باید از جای دیگر خواند.