Autobiography of Andrew Carnegie

«زندگی‌نامهٔ اندرو کارنگی» روایت خود کارنگی، صنعتگر و نیکوکار اسکاتلندی‌تبار آمریکایی، از زندگی‌اش است که پس از مرگش در ۱۹۱۹، با پیشگفتار همسرش لوئیز، در ۱۹۲۰ منتشر شد. کارنگی بیشتر این یادداشت‌ها را در تابستان‌های پس از بازنشستگی در اسکاتلند نوشت و با آغاز جنگ جهانی اول نوشتن را کنار گذاشت.

کارنگی سیزده‌ساله بود که خانواده‌اش از اسکاتلند به پنسیلوانیا مهاجرت کردند. کارش را با دستمزد هفته‌ای یک دلار و بیست سنت در یک کارخانهٔ نخ‌ریسی آغاز کرد، پیک تلگراف و تلگرافچی شد، در راه‌آهن پنسیلوانیا پیش رفت، و سرانجام امپراتوری فولادی ساخت که در ۱۹۰۱ به قیمتی بی‌سابقه فروخته شد.

آنچه کتاب را از یک داستان موفقیت ساده جدا می‌کند، نیمهٔ دوم زندگی اوست: کارنگی معتقد بود مردن با ثروت ننگ است و باقی عمر را صرف بخشیدن آن کرد — از جمله ساختن بیش از دو هزار و پانصد کتابخانهٔ عمومی در چند کشور. کتاب دربارهٔ اعتصاب خونین هوم‌استد در کارخانه‌اش آشکارا کم‌گو و خوددار است و آن را باید از منابع دیگر هم خواند.