Manalive

اینوسنت اسمیت رفتارهایی می‌کند که هر کدام جرم به نظر می‌رسد. نیمهٔ دوم کتاب، دادگاهی خانگی است که ساکنان پانسیون برایش برپا می‌کنند — و هر اتهام، وقتی توضیح داده می‌شود، به کاری کاملاً معصومانه بدل می‌شود.

تز چسترتون این است که ما از زندگی خودمان خسته شده‌ایم چون آن را عادی فرض کرده‌ایم، و اسمیت فقط کسی است که این کار را نکرده.

شوخ‌ترین و سبک‌بال‌ترین رمان چسترتون. برای کسی که «مردی که پنجشنبه بود» را خوانده، همان ذهن است با لحنی شادتر.