New Atlantis

ملوانانی به جزیرهٔ بنسالم می‌رسند و درمی‌یابند که قلب آن جامعه «خانهٔ سلیمان» است — نهادی که در آن گروهی پژوهشگر، به‌طور سازمان‌یافته آزمایش می‌کنند و دانش می‌سازند.

بیکن فهرستی از آنچه آنجا ممکن است می‌دهد: تلفن، زیردریایی، هواپیما، نگهداری خوراک، تغییر گونه‌های گیاهی. در ۱۶۲۷ این خیال محض بود.

مهم‌تر از پیش‌بینی‌ها، خودِ ایدهٔ نهاد پژوهشی است. انجمن سلطنتی لندن سی سال بعد تأسیس شد و بنیان‌گذارانش صریحاً گفتند که الگویشان همین خانهٔ سلیمان بوده.

«آتلانتیس نو» داستانی ناتمام است که ویلیام رالی، منشی بیکن، یک سال پس از مرگ او منتشر کرد. روایت از زبان یکی از ملوانانی است که کشتی‌شان در اقیانوس آرام راه گم می‌کند و به جزیره‌ای ناشناخته می‌رسد؛ مردمانش مهمان‌نواز، پارسا و منظم‌اند و آداب و نهادهایشان، به‌ویژه خانهٔ سلیمان، یکی‌یکی برای تازه‌واردان شرح داده می‌شود. این متن کوتاه در کنار «آرمان‌شهر» تامس مور و «شهر خورشید» کامپانلا، از متن‌های اصلی سنت آرمان‌شهرنویسی است و برای علاقه‌مندان فلسفه، تاریخ علم و ادبیات خیالی خواندنی است.