Tacitus and Bracciolini

«تاسیتوس و براچولینی: سالنامه‌ها که در سدهٔ پانزدهم جعل شد» کتابی جنجالی است که جان ویلسون راس (۱۸۱۸ـ۱۸۸۷) در ۱۸۷۸ بی‌نام منتشر کرد. او می‌کوشد ثابت کند بخش بزرگی از «سالنامه‌های» تاسیتوس، مورخ رومی، اصیل نیست و پوجیو براچولینی، انسان‌گرای ایتالیایی و شکارچی دست‌نوشته‌ها در دورهٔ رنسانس، آن را ساخته است.

راس برای دفاع از نظر خود از شواهد سبکی، تاریخی و نسخه‌شناختی استفاده می‌کند و به مقایسهٔ نوشتهٔ براچولینی و همکارانش با متن منسوب به تاسیتوس، و به ماجرای ظهور ناگهانی نسخه‌ها در قرن پانزدهم می‌پردازد. در ابتدای کتاب هم نقل‌هایی لاتین از همروزگاران براچولینی آمده است که به مهارت او در تقلید سبک می‌پردازد.

باید توجه داشت که فرضیه‌ٔ جعل، هرچند در زمان خود سر و صدا کرد و بعدها هم گاه تکرار شد، در میان محققان تاریخ باستان پذیرفته نشد و امروز بیشتر یک نمونه از نقد تاریخی افراطی شمرده می‌شود. با این حال، خواندن آن برای کسانی که به تاریخ‌نگاری رومی، نسخه‌شناسی و تاریخ رنسانس علاقه دارند، مایهٔ آگاهی از شیوهٔ استدلال و جنجال‌های علمی آن دوره است.