The Bride of Lammermoor

«عروس لامرمور» (۱۸۱۹) از رمان‌های مجموعهٔ «قصه‌های صاحب‌خانهٔ من» سر والتر اسکات است و در اسکاتلند آغاز قرن هجدهم می‌گذرد. ادگار ریونزوود، وارث جوان و تهیدست خاندانی کهن، املاک و قصر اجدادی‌اش را از دست داده و آن‌ها به دست سر ویلیام اشتون، وکیل و سیاستمدار زیرک، افتاده است. ادگار با کینه‌ای موروثی به سوی دشمن خانوادگی‌اش می‌رود، اما دل به لوسی، دختر آرام و شکنندهٔ اشتون، می‌بازد.

عشق این دو در برابر غرور خانوادگی، سیاست زمانه و بیش از همه بانو اشتون، مادر سخت‌گیر و جاه‌طلب لوسی، قرار می‌گیرد. پیشگویی‌های شوم، چشمه‌ای که برای خاندان ریونزوود بدیمن است و پیرزنان پیشگوی روستا، فضایی تقدیرگرا و تیره به داستان می‌دهند. کالب بالدرستون، پیشکار وفادار و خنده‌دار ادگار که می‌کوشد آبروی خانهٔ ویران را حفظ کند، مایهٔ اصلی طنز کتاب است.

اسکات داستان را بر پایهٔ ماجرایی واقعی در خانوادهٔ دالریمپل نوشت و در مقدمهٔ کتاب منبع آن را شرح می‌دهد. او بخش بزرگی از رمان را در دوره‌ای از بیماری و درد شدید دیکته کرد و بعدها گفته بود چیز زیادی از نوشتنش به خاطر نمی‌آورد.

دونیتسی از روی همین رمان اپرای «لوچیا دی لامرمور» را ساخت که از مشهورترین اپراهای جهان است. «عروس لامرمور» تیره‌ترین و تراژیک‌ترین رمان اسکات است و برای علاقه‌مندان رمان تاریخی و عاشقانه‌های گوتیک انتخابی درخور است.