The Crater

«دهانهٔ آتشفشان» (The Crater، با عنوان فرعی «قلهٔ ولکان؛ داستانی از اقیانوس آرام») یکی از آخرین رمان‌های جیمز فنیمور کوپر است که در سال ۱۸۴۷ منتشر شد. کوپر در پیش‌گفتاری شوخ‌طبعانه می‌گوید چرا کتاب‌های جغرافیا و تاریخ هیچ اشاره‌ای به «صخره»، «جزیرهٔ رنکوکاس»، «قلهٔ ولکان» و «دهانه» نکرده‌اند: چون نویسندگانشان هرگز نام این‌ها را نشنیده بودند.

داستان به دورافتاده‌ترین گوشهٔ اقیانوس آرام می‌رود. مارک وولستون، جوان آمریکایی، پس از غرق شدن کشتی در صخره‌ای مرجانی می‌ماند و در آن سرزمین تنها، با پشتکار و ابتکار، زندگی تازه‌ای شکل می‌دهد. جزیره‌ها به تدریج به محل استقرار آدم‌ها و گروه‌هایی دیگر هم تبدیل می‌شوند و کوپر از این فرصت برای بحث دربارهٔ حکومت، دین و طبیعت انسان بهره می‌برد.

کتاب هم ماجرایی کشتی‌شکستگی و رشد یک جامعه‌ست و هم تمثیلی سیاسی و اخلاقی دربارهٔ آمریکا. خواننده‌ای که از «رابینسون کروزوئه» و داستان‌های جزیره‌ای لذت می‌برد، با پرداخت روایی کوپر و هشدارهایش دربارهٔ فساد جامعه‌های تازه‌تأسیس روبه‌رو می‌شود.