The Fables of La Fontaine

ژان دو لافونتن، شاعر فرانسوی قرن هفدهم، حکایت‌های ازوپ و فدروس و، در دفترهای بعدی، حکایت‌های «پیلپای» یا بیدپای هندی را برگرفت و به شعر فرانسوی درآورد. اما حاصل کار از منابعش بسیار فراتر رفت: هر حکایت صحنه‌ای کوچک و زنده از جامعهٔ فرانسهٔ عصر لویی چهاردهم است، با شیرهایی که چون پادشاهان رفتار می‌کنند، روباهانی که درباری‌اند و گوسفندانی که مردم عادی‌اند. نخستین دفترها در ۱۶۶۸ منتشر شد و کتاب به یکی از پرخواننده‌ترین آثار ادبیات فرانسه بدل گشت.

«مورچه و ملخ»، «کلاغ و روباه»، «گرگ و بره»، «موش شهری و موش روستایی»، «بلوط و نی»، «شیر و موش» و «روباه و انگور» تنها چند نمونه از این حکایت‌هایند. لافونتن پند اخلاقی را با طنزی ظریف و نگاهی واقع‌بینانه به قدرت و ضعف و فریب درمی‌آمیزد. برای خوانندهٔ فارسی‌زبان، خویشاوندی بسیاری از این قصه‌ها با «کلیله و دمنه» آشکار است، چون سرچشمهٔ مشترکشان پنچاتنترای هندی است.

این نسخه، ترجمهٔ منظوم انگلیسی والتر تورنبری است با تصویرهای گوستاو دوره، مشهورترین تصویرگر قرن نوزدهم، که آن را به شناخته‌شده‌ترین چاپ مصور کتاب بدل کرده است. جستاری دربارهٔ زندگی و آثار لافونتن و زندگی‌نامهٔ ازوپ نیز در آغاز آن آمده است.