The Origin of Man and of His Superstitions

«خاستگاه انسان و خرافه‌هایش» اثر کارِوِث رید، فیلسوف و منطق‌دان انگلیسی و مدرس روان‌شناسی تطبیقی در یونیورسیتی کالج لندن، در ۱۹۲۰ منتشر شد. کتاب دو بخش دارد که هر کدام فرضیه‌ای جسورانه را پیش می‌کشد.

بخش نخست فرضیه‌ای دربارهٔ تکامل انسان است: به نظر رید، آنچه نیاکان ما را از دیگر میمون‌های انسان‌نما جدا کرد، روی آوردن به شکار گروهی و گوشت‌خواری بود، به جای ماندن در جنگل‌های گرمسیری و تغذیه از میوه. همکاری در شکار، زبان، ابزار، و نوعی اخلاق گروهی را ضروری کرد؛ او حتی برای این نیای فرضی نام «لوکوپیتکوس»، میمون گرگ‌سان، را پیشنهاد می‌دهد.

بخش دوم به خاستگاه باورهای جادویی و خرافی می‌پردازد: جان‌گرایی، جادو، تابو، توتم، و باور به ارواح و جادوگری. رید می‌کوشد نشان دهد این باورها از چه سازوکارهای روانی و نیازهای عملی برآمده‌اند و چگونه با تخیل و تداعی ذهن ابتدایی شکل گرفته‌اند.

رید منطق‌دان بود، نه مردم‌شناس میدانی، و برخی از داده‌ها و فرضیه‌هایش امروز کهنه شده است؛ با این حال کتاب نمونه‌ای جالب از اندیشهٔ تکاملی و مردم‌شناسی آغاز قرن بیستم و برای علاقه‌مندان این حوزه‌ها خواندنی است.