The Play of Man

کارل گروس (۱۸۶۱–۱۹۴۶)، فیلسوف و روان‌شناس آلمانی، نخستین کسی بود که بازی را موضوع پژوهشی جدی و نظام‌مند کرد. او پس از کتاب «بازی جانوران»، در «بازی انسان» (۱۸۹۹) نظریهٔ خود را به آدمی گسترش داد. این متن ترجمهٔ انگلیسی الیزابت بالدوین است که با مقدمهٔ جیمز مارک بالدوین، روان‌شناس آمریکایی، در ۱۹۰۱ منتشر شد.

در زمان گروس، دیدگاه رایج این بود که بازی تنها تخلیهٔ انرژی اضافی است. گروس استدلال می‌کند که بازی «تمرین پیشاپیش» است: بچه‌گربه با کلاف نخ شکار را تمرین می‌کند و کودک با عروسک مراقبت را. به نظر او دوران کودکی طولانی انسان دقیقاً برای همین تمرین طولانی است.

کتاب گونه‌های بازی را با دقت دسته‌بندی می‌کند: از یک سو آزمودن و ورزیدن حواس، حرکت، توجه، حافظه و خیال؛ و از سوی دیگر بازی‌هایی که به پیوندهای اجتماعی مربوط‌اند، مانند بازی‌های رقابتی و جنگی، بازی‌های عاشقانه، تقلید و بازی‌های جمعی. در پایان، گروس به پیوند بازی با هنر و تجربهٔ زیبایی‌شناختی می‌پردازد.

کتاب از متون پایه‌ای روان‌شناسی رشد و تعلیم و تربیت است و برای علاقه‌مندان روان‌شناسی کودک و نظریه‌های بازی همچنان خواندنی است.