The Song Celestial; Or, Bhagavad-Gîtâ

«بهگود گیتا» یا «سرود خدایی» بخشی از حماسهٔ عظیم مهابهاراتا، در کتاب ششم آن، است و از محترم‌ترین و پرخواننده‌ترین متن‌های دینی و فلسفی هند به شمار می‌آید. در آستانهٔ نبرد بزرگ کوروکشترا، آرجونا، شاهزادهٔ پاندو، میان دو سپاه می‌ایستد و چون در صف مقابل خویشان، استادان و دوستانش را می‌بیند، کمانش را فرو می‌نهد و از جنگیدن سر باز می‌زند.

کریشنا، ارابه‌ران او که تجلی خداوند برین است، در هجده فصل با او سخن می‌گوید: دربارهٔ جاودانگی روح در برابر فناپذیری تن، دربارهٔ «دارما» یا وظیفه، و دربارهٔ سه راه رستگاری — عمل بی‌دلبستگی به نتیجه، معرفت، و عشق و سرسپردگی (بهکتی). در اوج گفت‌وگو، کریشنا صورت کیهانی خود را به آرجونا نشان می‌دهد.

این نسخه ترجمهٔ منظوم سر ادوین آرنولد، شاعر و روزنامه‌نگار انگلیسی، است که در ۱۸۸۵ منتشر شد و در دوران خود مشهورترین برگردان انگلیسی گیتا بود؛ گاندی گفته است که نخستین بار گیتا را از همین ترجمه خواند. امرسون، ثورو و بسیاری از اندیشمندان غربی نیز از خوانندگان گیتا بودند. برای خوانندهٔ فارسی‌زبان جالب است بدانیم که گیتا در دوران گورکانیان هند به فارسی هم ترجمه شد.