The Soul of Man under Socialism

«روح انسان در سوسیالیسم» جستاری بلند از اسکار وایلد است که نخست در ۱۸۹۱ در مجلهٔ «فورتنایتلی ریویو» منتشر شد. وایلد در آن از سوسیالیسم دفاع می‌کند، اما با استدلالی غیرمنتظره: به باور او بزرگ‌ترین سود سوسیالیسم این است که آدمی را از «ضرورت پست زیستن برای دیگران» رها می‌کند.

وایلد می‌گوید فقر و زشتی چنان همه‌جا را گرفته که بیشتر مردم زندگی خود را در نوع‌دوستی‌ای بیمارگونه و اغراق‌آمیز تباه می‌کنند. او به خیریه سخت می‌تازد و می‌گوید خیریه بیماری را طولانی می‌کند، چون علتش را دست‌نخورده می‌گذارد. هدف نهایی او «فردگرایی» است: جامعه‌ای که در آن ماشین کار سخت را بر عهده بگیرد و هر کس بتواند خود را آن‌گونه که هست شکوفا کند. او همچنین از آزادی هنرمند در برابر افکار عمومی، روزنامه‌ها و حکومت دفاع می‌کند.

جستار پر از جمله‌های درخشان و پارادوکس‌های مشهور وایلد است و حتی خواننده‌ای که با سیاستش همراه نباشد، از نثرش لذت می‌برد. برای شناخت چهرهٔ کمتر دیده‌شدهٔ وایلد، یعنی اندیشمند سیاسی و منتقد اجتماعی، متنی کوتاه و خواندنی است.