The Story of My Heart: An Autobiography

جفریز می‌نویسد که هفده سال است هر روز به تپه‌ای می‌رود و آنجا چیزی را حس می‌کند که نامی برایش ندارد. این کتاب کوشش اوست برای گفتن همان.

هیچ تاریخ، هیچ واقعه و تقریباً هیچ نامی در کتاب نیست. فقط نور، باد، علف، و ذهنی که می‌کوشد از خودش فراتر برود. او آن را «نیایش روح» می‌نامد ولی صریحاً دینی نیست.

نثرش از درخشان‌ترین نمونه‌های نثر انگلیسی است. جفریز در سی‌وهشت‌سالگی در فقر و بیماری مرد. کتابی یگانه که هیچ دسته‌ای به آن نمی‌خورد و هر نسل دوباره کشفش می‌کند.