The Tao Teh King

«دائو ده جینگ» (کتاب راه و فضیلت)، منسوب به لائوزی، حکیم افسانه‌ای چین باستان، از بنیادی‌ترین متن‌های اندیشهٔ چینی و آیین دائو است. کتاب از هشتادویک قطعهٔ کوتاه و فشرده ساخته شده و با این جمله آغاز می‌شود که دائویی که بتوان پیمودش، دائوی جاودان نیست و نامی که بتوان بر زبان آورد، نام جاودان نیست.

قطعه‌ها دربارهٔ «راه» به‌منزلهٔ سرچشمهٔ همه‌چیز، نیروی نرمی در برابر سختی، «بی‌عملی» یا کار بی‌تکلف و بی‌زور، سادگی، فروتنی و پرهیز از آز سخن می‌گویند. آب، که نرم‌ترین چیزهاست اما سنگ را می‌ساید، یکی از تصویرهای محوری کتاب است. بخش مهمی از متن خطاب به فرمانروایان است و آن را به یکی از کهن‌ترین رساله‌های حکمرانی در چین بدل می‌کند: حکومت هرچه کمتر دخالت کند، بهتر است.

این ترجمه از جیمز لگ، چین‌شناس اسکاتلندی قرن نوزدهم، از نخستین برگردان‌های جدی انگلیسی است. دائو ده جینگ از پرترجمه‌ترین کتاب‌های جهان است و خوانندهٔ فارسی‌زبان در آن شباهت‌های جالبی با ادب عرفانی خود می‌یابد. متنی کوتاه است که بارها می‌توان به آن بازگشت.