Theocritus, Translated into English Verse

تئوکریتوس، شاعر یونانی قرن سوم پیش از میلاد که در سیسیل زاده شد و در اسکندریهٔ بطالسه زیست، پدر شعر شبانی (پاستورال) در ادبیات اروپا شمرده می‌شود. «ایدیل»های او — شعرهای کوتاهی که بیشترشان در دشت‌ها و چراگاه‌های سیسیل می‌گذرند — چوپان‌ها و بزچران‌هایی را نشان می‌دهند که در سایهٔ درختان آواز می‌خوانند، در شعرخوانی با هم مسابقه می‌دهند و از عشق‌های ناکام شکایت می‌کنند.

اما همهٔ ایدیل‌ها شبانی نیستند: در میانشان صحنه‌هایی از زندگی شهری اسکندریه، مانند گفت‌وگوی شوخ دو زن خانه‌دار در جشن آدونیس، افسون‌گری زنی دلشکسته برای بازگرداندن معشوق، و روایت‌هایی از اسطوره‌های هراکلس هم هست. ویرژیل در «اکلوگ‌ها» و پس از او شاعران رنسانس و انگلیسی، از اسپنسر تا میلتون، از همین سرچشمه الهام گرفتند.

چارلز استوارت کالورلی، شاعر و طنزپرداز انگلیسی، در این ترجمه کوشیده برای هر شعر وزنی مناسب بیابد؛ از نظم بی‌قافیه تا بیت‌های چهارده‌هجایی. او در پیشگفتار دربارهٔ اینکه ترجمهٔ شعر یونانی باید قافیه داشته باشد یا نه، بحثی خواندنی آورده است. برای دوستداران شعر کلاسیک و ادبیات شبانی.