The Extant Odes of Pindar

پیندار، بزرگ‌ترین شاعر غنایی یونان باستان، در قرن پنجم پیش از میلاد به سفارش فرمانروایان و خاندان‌های اشرافی، برای پیروزی پهلوانانشان در بازی‌های بزرگ یونانی قصیده می‌سرود. از آثار فراوان او تنها همین چهار دفتر کامل مانده است: قصاید المپیایی، پوتیایی، نمه‌ای و ایستمی، که هر کدام به یکی از چهار جشنوارهٔ ورزشی بزرگ یونان تعلق دارد.

این شعرها تقریباً هیچ‌گاه خود مسابقه را توصیف نمی‌کنند. پیندار از نام پیروز به خاندان و شهرش، از آنجا به اسطوره‌ای که به آن شهر پیوند دارد، و سپس به حکمتی دربارهٔ سرنوشت، خدایان و مرزهای توان آدمی جهش می‌کند. چهارمین قصیدهٔ پوتیایی، با روایت سفر جیسون و آرگونوت‌ها، بلندترین و مشهورترین آن‌هاست. همین جهش‌ها و تصویرهای فشرده، شعر او را دشوار و در عین حال شکوهمند کرده است.

این ترجمهٔ ارنست مایرز، که نخستین بار در ۱۸۷۴ منتشر شد، به نثری شاعرانه است و با مقدمه و یادداشت‌های کوتاهی همراه است. مایرز در مقدمه سه مانع خواندن پیندار را برمی‌شمارد — دشواری زبان، ابهام اندیشه و یکنواختی مناسبت‌ها — و ترجمه‌اش را کوششی برای برداشتن نخستین مانع می‌داند. «قصیدهٔ پینداری» در شعر اروپایی، از رونسار تا گری و وردزورث، از همین سرچشمه آمده است.