Armadale

«آرمادیل» (۱۸۶۶) با اعتراف مردی محتضر آغاز می‌شود: جنایتی که در جوانی مرتکب شده و ترس از اینکه سایهٔ آن بر زندگی پسرش بیفتد. سال‌ها بعد دو مرد جوان که هر دو نام آلن آرمادیل را دارند، بی‌خبر از گذشتهٔ مشترک خانواده‌هایشان، دوست می‌شوند؛ و رؤیایی شوم در کشتی‌ای غرق‌شده، چون پیشگویی‌ای بر سرنوشت آن‌ها سایه می‌افکند.

در مرکز رمان لیدیا گوایلت ایستاده است: زنی زیبا، باهوش و بی‌رحم با گذشته‌ای تیره، که برای رسیدن به ثروت نقشه‌ای می‌کشد. نامه‌ها و دفتر خاطرات او بخش بزرگی از نیمهٔ دوم کتاب را تشکیل می‌دهد و خواننده را وادار می‌کند با او همدلی کند، حتی وقتی از او می‌ترسد. لیدیا یکی از به‌یادماندنی‌ترین شخصیت‌های شرور ادبیات ویکتوریایی است.

کالینز در پیشگفتار پیش‌بینی کرد که کتاب برخی خوانندگان را آزرده خواهد کرد، و همین هم شد: منتقدان آن را غیراخلاقی خواندند. امروز «آرمادیل» را از جسورانه‌ترین و پرپیچ‌وخم‌ترین رمان‌های «رمان هیجانی» دوران ویکتوریا می‌دانند؛ کتابی بلند که با گره‌های پیاپی و بازی با تقدیر و اتفاق، خواننده را تا پایان نگه می‌دارد.