Armadale

لیدیا گوایلت شاید بهترین شخصیت شرور زن در ادبیات ویکتوریایی باشد: باهوش، بی‌رحم، و آن‌قدر زنده که خواننده ناخواسته طرفش می‌شود. دفترچهٔ خاطراتش نیمهٔ دوم رمان را می‌برد.

منتقدان آن زمان کتاب را غیراخلاقی خواندند؛ یکی نوشت که کالینز «زنی را ساخته که نباید وجود داشته باشد».

طولانی، پرپیچ‌وخم و به عقیدهٔ بسیاری جسورانه‌ترین کار او. ساختار رؤیای پیشگویانه و تحقق تدریجی‌اش، هنوز تکنیک درخشانی است.