Bleak House

کتاب با یکی از مشهورترین صحنه‌های آغازین ادبیات شروع می‌شود: مه غلیظ لندن، و در قلب آن دادگاه چنسری. پروندهٔ «جارندایس علیه جارندایس» چنان طولانی شده که هیچ‌کس دیگر نمی‌داند بر سر چیست.

دیکنز دو راوی به کار می‌گیرد — یکی سوم‌شخص و طعنه‌آمیز، یکی اول‌شخص و مهربان — و این تناوب، ساختاری می‌سازد که در قرن نوزدهم بی‌سابقه بود. اینجا همچنین بازرس باکت هست، یکی از نخستین کارآگاهان پلیس در ادبیات انگلیسی. نقد دیکنز به نظام قضایی، در اصلاح واقعی آن نقش داشت.

رمان در بیست قسط ماهانه منتشر شد و ده‌ها شخصیت دارد: از اِستر سامرسن مهربان و سرپرستش آقای جارندایس تا لیدی ددلاکِ مغرور و رازدار، تالکینگهورنِ وکیلِ سرد و حسابگر، و جو، پسرک جاروکش خیابانی. پشت پردهٔ پرونده رازی خانوادگی پنهان است که رمان را به داستانی معمایی هم بدل می‌کند. برای خوانندهٔ صبور، «خانهٔ متروک» تصویری کامل از لندن قرن نوزدهم است، با همهٔ فقر، بیماری و بی‌عدالتی‌اش.