Essays by Ralph Waldo Emerson

امرسون کشیش بود و کلیسا را رها کرد تا سخنران و جستارنویس شود. پیام محوری‌اش در «اتکا به خود» خلاصه می‌شود: به صدای درون خودت اعتماد کن، حتی وقتی با همه مخالف است.

نثر او از جمله‌های کوتاه و قاطع ساخته شده که هر کدام به‌تنهایی می‌ایستند. اثرش گسترده بود: نیچه او را می‌ستود، تولستوی و گاندی می‌خواندندش، و ثورو که شاگردش بود، «والدن» را نوشت. برای خوانندهٔ فارسی‌زبان، لحن او گاه به نثر عرفانی خودمان نزدیک می‌شود.

این گزیده در مجموعهٔ «متون انگلیسی مریل» (۱۹۰۷) برای مدرسه و دانشگاه فراهم شده و جز جستارهای مشهور «اتکا به خود»، «جبران»، «دوستی»، «قهرمانی»، «آداب»، «هدیه‌ها»، «طبیعت»، «حزم» و «دایره‌ها»، خطابهٔ «دانشور آمریکایی» را هم دارد که آن را «اعلامیهٔ استقلال فکری آمریکا» خوانده‌اند، و جستار «شکسپیر، یا شاعر» را. مقدمه‌ای دربارهٔ زندگی امرسون، گزیده‌ای از داوری منتقدان و یادداشت‌های توضیحی هم ضمیمهٔ کتاب است.