Representative Men: Seven Lectures

«مردان نمونه» مجموعهٔ هفت سخنرانی رالف والدو امرسون است که در ۱۸۴۵ و ۱۸۴۶ ایراد شد و در ۱۸۵۰ به صورت کتاب منتشر شد. امرسون در آن به پرسشی می‌پردازد که توماس کارلایل در «قهرمانان و قهرمان‌پرستی» طرح کرده بود: مردان بزرگ چه نقشی در زندگی دیگران دارند؟

سخنرانی نخست، «فایدهٔ مردان بزرگ»، چارچوب کلی را می‌سازد. سپس شش چهره هر کدام نمایندهٔ یک تیپ معرفی می‌شوند: افلاطون فیلسوف، سویدنبورگ عارف، مونتنی شکاک، شکسپیر شاعر، ناپلئون مرد دنیا، و گوته نویسنده.

تفاوت امرسون با کارلایل در این است که او بزرگان را فرمانروایانی برتر از مردم نمی‌بیند، بلکه نمایندهٔ توانایی‌هایی می‌داند که در همه نهفته است؛ هر یک از آن‌ها چیزی از ما را آشکارتر نشان می‌دهد. امرسون از ستایش ساده پرهیز می‌کند و در هر فصل کاستی‌های چهرهٔ مورد بحث را هم برمی‌شمارد؛ فصل ناپلئون نمونهٔ روشن این نگاه انتقادی است.

برای خوانندگان جستار، دوستداران امرسون و علاقه‌مندان تاریخ اندیشه، کتابی پرمایه و الهام‌بخش است.