Fairy Tales of Hans Christian Andersen

اندرسن برخلاف گریم‌ها، قصه‌های عامیانه را گرد نیاورد؛ خودش نوشت. و همین به آن‌ها لحنی شخصی و اغلب غم‌انگیز داده.

«جوجه‌اردک زشت» آشکارا دربارهٔ خود اوست — پسر کفاشی فقیر که در کپنهاگ تحقیر شد و بعد مشهورترین نویسندهٔ دانمارک گشت. «پری دریایی کوچک» پایان تلخی دارد که در اقتباس‌ها عوض شده.

قصه‌هایش به بیش از صد و بیست زبان ترجمه شده‌اند. برای خواندن با کودک مناسب‌اند، با این هشدار که چند تایشان — به‌ویژه «دخترک کبریت‌فروش» — واقعاً غم‌انگیزند.

این مجموعهٔ بزرگ بیش از صد قصه را دربر دارد: از مشهورترین‌ها مانند «لباس تازهٔ امپراتور»، «بلبل»، «بندانگشتی»، «ملکهٔ برفی» و «سرباز حلبی» تا قصه‌های کمتر شناخته‌شده‌ای مانند «دختر شاه مرداب» و «دوشیزهٔ یخ». اندرسن نخستین دفتر قصه‌هایش را در ۱۸۳۵ در کپنهاگ منتشر کرد و تا پایان عمر به نوشتن آن‌ها ادامه داد. اشیای ساده — یک سوزن، یک درخت کاج، یک چراغ کهنه — در قصه‌های او جان می‌گیرند و با طنزی ملایم، دربارهٔ غرور، مهربانی و گذر زمان سخن می‌گویند.