Fantasia of the Unconscious

«فانتزیای ناخودآگاه» را دی. اچ. لارنس، نویسندهٔ «عاشق لیدی چاترلی»، در ۱۹۲۲ منتشر کرد. این کتاب رمان نیست، بلکه جستاری آزاد و جدلی دربارهٔ روان انسان و رابطهٔ جسم و روح و پرورش کودک است و به‌نوعی دنبالهٔ کتاب پیشین او «روان‌کاوی و ناخودآگاه» محسوب می‌شود.

لارنس با نظریهٔ فرویدی که ناخودآگاه را بیشتر انباری از سرکوب‌های جنسی می‌داند مخالفت می‌کند و ناخودآگاه را سرچشمهٔ زندگی و آفرینش معرفی می‌کند. او با تکیه بر تصویرهایی نیمه‌شاعرانه و گاه عجیب دربارهٔ مراکز عصبی بدن، رابطهٔ زن و مرد و آموزش استدلال می‌کند و نظر خود را بی‌ملاحظه بیان می‌کند.

کتاب برای دوستداران لارنس و کسانی که به نگاه ادبی و غیرتخصصی به روان‌شناسی علاقه دارند جذاب است، هرچند بسیاری از ادعاهایش علمی نیستند و باید همچون بیان فکری نویسنده خوانده شوند.