Wit and its Relation to the Unconscious

تز او این است که لطیفه همان کاری را می‌کند که رؤیا: چیزی را که نمی‌شود مستقیم گفت، از سد سانسور می‌گذراند. پس هر لطیفه‌ای یا پرخاشگری است یا میل — و خنده، انرژی آزادشدهٔ سرکوب است.

فروید فنون را دسته‌بندی می‌کند: تراکم، جابه‌جایی، بی‌معنایی، و بازی با واژه؛ و بارها نشان می‌دهد که همان‌ها در کار رؤیا هم هستند.

نمونه‌هایش بیشتر لطیفه‌های یهودی وینی است و خودش می‌گفت این‌ها را جمع می‌کرده. کتابی که موضوعش سبک است و تحلیلش کاملاً جدی — و از دسترس‌ترین کارهای اوست.