The Problem of Lay-Analyses

«مسئلهٔ روانکاوی غیرپزشکان» (Die Frage der Laienanalyse) را زیگموند فروید در ۱۹۲۶ نوشت، پس از آن‌که یکی از همکارانش در وین به‌خاطر درمان بیماران بدون مدرک پزشکی به دادگاه کشیده شد. فروید در قالب گفت‌وگویی خیالی میان خودش و یک «بی‌طرف» پرسشگر، روانکاوی را از ابتدا توضیح می‌دهد: نشانه‌های بیماری روانی چگونه شکل می‌گیرند، من و نهاد و فرامن چه نقشی دارند و جلسهٔ درمان چگونه پیش می‌رود.

استدلال محوری او این است که روانکاوی را نباید به پزشکان محدود کرد. به باور فروید، آموزش پزشکی لزوماً آدم را برای فهم زندگی روانی آماده نمی‌کند و روانکاو به آموزشی ویژه نیاز دارد؛ پس درمانگر غیرپزشک، به‌شرط آموزش درست، می‌تواند کارش را بکند.

نسخهٔ انگلیسی این کتاب با مقدمهٔ شاندور فرنتسی منتشر شده و در پایان «زندگی‌نامهٔ خودنوشت» فروید را نیز دارد؛ ترجمهٔ بخش نخست از پاول مارکر-براندن و ترجمهٔ بخش دوم از جیمز استریچی است. کتاب برای کسانی مناسب است که می‌خواهند شرح روشن و خودمانی خود فروید از مفهوم‌های بنیادین روانکاوی و دفاعش از جایگاه درمانگران غیرپزشک را بخوانند.